W dniach 1–3 kwietnia 2026, gdy Cerkiew przeżywał święty czas Wielkiego Postu – owocnej duchowej wędrówki ku Światłu Zmartwychwstania – w malowniczej plebanii w Boratyńcu Ruskim zgromadziło się czternaścioro dusz, pragnących nie tylko uczyć się rzemiosła ikonopisania, lecz przede wszystkim wstąpić na drogę przemienienia wewnętrznego człowieka na podobieństwo Jego pierwotnego piękna.

Zgodnie z nauką świętych Ojców, człowiek jest ikoną Boga – żywym odbiciem Jego chwały, choć przyćmionym przez grzech. Zadaniem ikonografa nie jest więc jedynie nakładanie barw na deskę, lecz – przez modlitwę, skupienie i post – oczyszczać własne serce, aby przez nie mogło przeświecać niebieskie Światło Taboru. Te warsztaty, prowadzone przez Pracownię Ikonograficzną „Ikony z Podlasia” pod mistrzowską ręką Pani Barbary Klimczuk-Moczulskiej, stały się prawdziwą szkołą theosis – przebóstwienia poprzez sztukę.

Uczestnicy – od dziecięciu lat począwszy – zanurzeni w atmosferze wielkopostnego wyciszenia, uczyli się przygotowania deski, nakładania rysunku, farb krok po kroku przyswajali sobie kanon pisania. Każda warstwa farby, każda kreska była okazją do powtarzania modlitwy Jezusowej, do uświadomienia sobie, że tak jak ikona stopniowo wychodzi z mroku ku światłu, tak dusza ludzka – przez cierpliwe trudzenie się – odzyskuje swój pierwotny blask. Nieprzypadkowo Ojcowie Cerkwi, święty Jan Damasceński czy święty Grzegorz z Nyssy, widzieli w ikonie nie obraz do pokłonienia się, lecz okno na rzeczywistość niebiańską i zwierciadło powołania każdego wierzącego.

Warsztaty te stały się także wspólnotowym doświadczeniem Cerkwi – Bractwo Młodzieży ochoczo służyło pomocą, tworząc atmosferę braterskiej miłości i radości płynącej z bycia razem w domu Pana. Wspólna agapa, rozmowy o duchowości ikony, wspólne odmawianie modlitw przed rozpoczęciem pracy – wszystko to pozwoliło uczestnikom głębiej przeżyć czas Wielkiego Postu jako czasu łaski i nawrócenia.

Podziękowania

Niechaj imię Pańskie będzie błogosławione za wszystkich, którzy umożliwili to błogosławione spotkanie. Szczególne słowa wdzięczności kierujemy ku ks. Andrzejowi Opolskiemu, proboszczowi parafii, który nie tylko udostępnił plebanię i gościł nas z pasterską troską, ale swoją modlitwą i obecnością przypominał, że ikona rodzi się w sercu Cerkwi.

Dziękujemy Bractwu Młodzieży – współorganizatorowi za ofiarną służbę, radosne serca i przykład ewangelicznego miłosierdzia – bez Was te dni nie byłyby tak harmonijne.

Składamy głęboki ukłon przed Pracownią Ikonograficzną „Ikony z Podlasia” i Panią Barbarą Klimczuk-Moczulską za przekazywanie nie tylko wiedzy technicznej, lecz przede wszystkim ducha ikonografii – cierpliwości, pokory i modlitewnego skupienia.  

Dziękujemy równie gorąco Pani Lenie Sycz, za przygotowanie włoskiego poczęstunku na zakończenie warsztatów.

Nie zapominamy też o materialnym wsparciu – serdecznie dziękujemy Gminie Siemiatycze za pomoc finansową, która umożliwiła zakup materiałów i stworzenie godnych warunków do pracy. Niechaj dobre ziarno zasiane w tych dniach przyniesie plon w postaci żywych ikon – ludzi przemienionych łaską.

Ojcowie pustyni mawiali: „Kim się stanie człowiek, gdy z całą powagą weźmie się za swoje zbawienie?” My, patrząc na czternaścioro uczestników, na ich deski, na które po trzech dniach spłynął już niebiański blask i  ujrzeliśmy ikonę stającą się ikoną. Warsztaty te nie tylko nauczyły podstaw pisania ikony, ale przede wszystkim przypomniały, że każdy chrześcijanin jest powołany, by przez post, modlitwę i miłość na nowo wypisać w sobie obraz Boży. Był to czas gdy uczestnicy weszli w pierwszy etap zapoznania się ze sztuka pisania ikony.

Już dziś z radością zapowiadamy, że kolejna edycja Warsztatów Ikonograficznych odbędzie się w przyszłym roku, ponownie w Boratyńcu Ruskim, w okresie Wielkiego Postu – by ten święty czas jeszcze głębiej przemienił nasze serca. Zachęcamy wszystkich, którzy pragną dotknąć tajemnicy ikony i swojego powołania, aby śledzili ogłoszenia parafialne i zgłaszali się z wyprzedzeniem. Liczba miejsc ograniczona, gdyż – jak uczy tradycja – ikonografii nie uczy się w tłumie, lecz we wspólnocie modlitwy i skupienia.

Niechaj Zmartwychwstały Pan, którego blask niesie każda prawdziwa ikona, prowadzi nas ku coraz pełniejszemu podobieństwu do Niego.